Εξοχές

Ιδιότυπα και πολυάριθμα ξωκλήσια ξεπροβάλλουν στις βουνοπλαγιές…

 

Οι αναφιώτικες εξοχές χαρακτηρίζονται από τα μεμονωμένα συγκροτήματα αγροικιών, τις κατοικίες, που παρουσιάζουν κοινά μεταξύ τους μορφολογικά στοιχεία, αλλά μοναδικά στο είδος τους στο χώρο του Αιγαίου. Συναντώνται παντού σχεδόν στην αναφιώτικη ύπαιθρο.

 

Εξοχές όπου εξακολουθεί να παρατηρείται γεωργική και κτηνοτροφική δραστηριότητα, βρίσκονται συνήθως σε μέρη κοντά σε ρεματιές, με λιγοστή βλάστηση, που μοιάζουν με οάσεις στο γυμνό και άνυδρο γενικά τοπίο της Ανάφης. Περιοχές με τέτοια χαρακτηριστικά είναι η Βαγιά, οι Λάκκοι, η Βρύση, το Δράπανο, η Καμμένη Λαγκάδα, ο Ρούκουνας, με ελιές, αμπέλια, συκιές και φραγκοσυκιές. Σ’ ολόκληρη εξ άλλου την αναφιώτικη ύπαιθρο είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη η μελισσοκομία.

 

Ιδιότυπα και πολυάριθμα ξωκλήσια ξεπροβάλλουν στις βουνοπλαγιές, και με ιδιαίτερης ιστορικής σημασίας εκείνα του Σταυρού (15ος αιώνας) στους πρόποδες της Βίγλας, του Αγίου Μάμα και της Παναγιάς στο Δοκάρι κοντά στο Καστέλλι, του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στο Δράπανο, της Παναγιάς των Βουβών προς τη Βρύση. Πάνω από το νοτιοδυτικό άκρο του νησιού, στη θέση Πυργί, υπάρχουν ευδιάκριτα κατάλοιπα αρχαίου πύργου-παρατηρητηρίου.

 

Οι αναφιώτικες “κατοικιές”

Τα συγκροτήματα αγροικιών της Ανάφης, οι “κατοικιές”, αποτέλεσαν ανέκαθεν τη βάση της αγροτικής οικονομίας του νησιού. Μόνιμες σχεδόν κατοικίες των αναφιωτών αγροτών στο παρελθόν και περιστασιακά κατοικούμενες στις μέρες μας, συναντώνται διάσπαρτες σ’ ολόκληρο το νησί.

 

Καθεμιά τους συνιστά μια πλήρη αγροτική εγκατάσταση, με ισόγεια κτίσματα προσαρμοσμένα αρμονικά στο επικλινές έδαφος. Οι “κατοικιές”, μεγάλος αριθμός από τις οποίες έχουν κηρυχθεί διατηρητέες, συγκροτούνται στη συνηθέστερη μορφή τους από οκτώ κτηριακές μονάδες: την καθαυτό κατοικία, το μονόσπιτο ή φουρνόσπιτο, το φούρνο, το σταύλο και το μαντρί, τον αχυρώνα, το αλώνι και την ξώμαντρα.

                                               

  • Τοποθεσία Δράπανος